دوشنبه 7/12/1385 ساعت 7:3 عصر

+ خدايا پناهم بده

خدايا ! دوستت دارم و عاشقانه مي پرستمت .

خدايا ! دوستت دارم نه به خاطر ترس از آتش سوزان جهنم و نه براي فراغت در بهشت. دوستت دارم چون وقتي حس بي تو بودن بهم دست ميده  احساس ميکنم در آتش کينه و نفرت گناهان خودم و آدم ها ميسوزم .

خدايا ! هميشه توي قلبم جاري هستي. و اين چهره منه که از شرمندگي و بار گناهان ؟ تاب ديدن چهره کبرايي ات رو نداره .ولي هميشه در دلم اميد بخشش و مهربونيت رو زنده نگه داشتم.

خدايا ! تو به من نزديک هستي. طوري که وقتي از غم  دنيا و آدماش به کنجي پناه مي برم  اين زمزمه اسم توست که به من آرامش ميده ...و من از تو چقدر دورم که گاهي  فرياد من به تو نمي رسه ...

خديا ! اگر زندگي مانعي براي رسيدن من به تو ميشه  ازش ميگذرم . من بي تو هيچي رو نميخوام .

خدايا ! از تو فقط خود تو رو ميخوام .

خدايا ! براي من تنها تو " معناي عشق " هستي. من از کسي طلب معني کردن عشق رو نميکنم. کنايه اي بود که شاهد باشي ...

اي حضرت عشق ! اي تنهاي من وقت تنهايي هام !

 دوستت دارم و عاشقانه مي پرستمت ...