سه‏شنبه 17/11/1385 ساعت 12:3 صبح

+ در خاطر مني

اين غزل براي توست، اي که مثل باراني

مي روي ز آغوشم، پيش من نمي ماني 

بعد رفتنت اين دل، دل نشد براي من

يادگاري ات اما ، اين دو چشم باراني 

دلخوشم به ديدارت، لحظه اي شده حتي

گفته بودي به من روزي ، خون به دل ، تو مي ماني 

سهم من ز ديدارت، هر زمان همين بوده است

خنده هاي مصنوعي....گريه هاي پنهاني 

قسمت تو از دنيا، هر چه عشق و خوبي بود

سهم من ولي يک زخم، آن چنان که مي داني 

من شبيه يک کولي ، دوره گردِ قلب تو

قلب من ولي قصريست ، تو هميشه مهماني 

زل زدن به چشمانت ، عادتم شده انگار

زل بزن به چشمانم ، اي که نور چشماني..........!!!!

با چلچراغ ياد تو نوراني ام هنوز

پنداشتي که نور تو خاموش مي شود؟

پنداشتي که رفتي و ياد گذشته مرد!

و ان عشق پايدار فراموش مي شود ؟

نه اي اميدمن

ديوانه ي توام

افسونگر مني

هر جا به هر زمان

در خاطر مني...........